Msn adresi "alperspiderman" diye başlıyordu. İlk defa nişanımda gördüm O'nu. Eşim çok bahsetmişti. Elimizde büyüdü çok severiz diye. Bebek gibi yüzü, güzel iri gözleri vardı.
Nişandan bir ay sonra İzmir'e görümcemin düğününe gittik. Alper'lerin evinde kaldık. Ailesi tarafından çok iyi ağırlandık. Ve böylece aramızdaki yakınlık daha da arttı. Gerçekten de çok sevimli bir çocuktu.
Bu sabah uyku ile uyanıklık arasında kalkmaya çalışırken eşimin telefonu çaldı. Efendim anne diye açınca yüreğim cız etti. Evet beklenen bir haberdi ama duymak istemediğimiz bir haber; "Alper'i kaybettik". Ne kadar da çaresiz kalıyoruz böyle zamanlarda. Gözümüzden akıtttığımız iki damla ile kendimiz teselli etmeye ya da acımızı dışa vurmaya çalışıyoruz. Eşimi teselli etmeye çalışırken seçtiğim kelimelere de dikkat etmeye çalıştım. Bir taraftan gerçekten teselli etsinler,bir taraftan da isyan içermesinler diye. Çok küçüktü diyoruz. Çok temiz bir çocuktu... Ama elden bişey gelmiyor. İmtihan diyebiliyorum ama o imtihanı ben yaşasam ne yapardım onu da bilemiyorum.
Çok az çocukta görülen mide kanseri teşhisi konmuştu. Yaklaşık bir senedir de tedavi görüyordu. Ve nihayet geçen haftalarda artık yapacak bişey kalmadı diyerek doktorlar tedaviyi kesmiş. Son gördüğümde çok zayıflamıştı ancak sesinde hastalıktan eser yoktu. Son günlerde kimseyi görmek istememiş ve zaten az yediği yemeği hatta verilen serumları reddetmiş. Evet bekliyorduk ama yine de konduramıyorduk. Bir mucize olur belki diye kendimizi avutuyorduk. Allah'tan Ümit kesilmezdi çünkü...
Alper yerinde rahat et inşallah. Zaten günahsız gittin. Ailene de Allah'tan sabırlar diliyorum.
Nişandan bir ay sonra İzmir'e görümcemin düğününe gittik. Alper'lerin evinde kaldık. Ailesi tarafından çok iyi ağırlandık. Ve böylece aramızdaki yakınlık daha da arttı. Gerçekten de çok sevimli bir çocuktu.
Bu sabah uyku ile uyanıklık arasında kalkmaya çalışırken eşimin telefonu çaldı. Efendim anne diye açınca yüreğim cız etti. Evet beklenen bir haberdi ama duymak istemediğimiz bir haber; "Alper'i kaybettik". Ne kadar da çaresiz kalıyoruz böyle zamanlarda. Gözümüzden akıtttığımız iki damla ile kendimiz teselli etmeye ya da acımızı dışa vurmaya çalışıyoruz. Eşimi teselli etmeye çalışırken seçtiğim kelimelere de dikkat etmeye çalıştım. Bir taraftan gerçekten teselli etsinler,bir taraftan da isyan içermesinler diye. Çok küçüktü diyoruz. Çok temiz bir çocuktu... Ama elden bişey gelmiyor. İmtihan diyebiliyorum ama o imtihanı ben yaşasam ne yapardım onu da bilemiyorum.
Çok az çocukta görülen mide kanseri teşhisi konmuştu. Yaklaşık bir senedir de tedavi görüyordu. Ve nihayet geçen haftalarda artık yapacak bişey kalmadı diyerek doktorlar tedaviyi kesmiş. Son gördüğümde çok zayıflamıştı ancak sesinde hastalıktan eser yoktu. Son günlerde kimseyi görmek istememiş ve zaten az yediği yemeği hatta verilen serumları reddetmiş. Evet bekliyorduk ama yine de konduramıyorduk. Bir mucize olur belki diye kendimizi avutuyorduk. Allah'tan Ümit kesilmezdi çünkü...
Alper yerinde rahat et inşallah. Zaten günahsız gittin. Ailene de Allah'tan sabırlar diliyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder